साथिया ...

 

कुकर की सीटी बज रही थी और मैं आनन-फानन में अपनी दो साल की "सिंड्रेला" को तैयार कर रही थी। मैंने रसोइया से कहा, "सीतम्मा, जरा उस कुकर को देख लेना।" अपने बालों को ठीक किया, साड़ी को करीने से बांधा (ऑफिस में मँडराती वो हवस भरी नजरें!), लंच बॉक्स उठाया, पति के लिए खाना पैक किया और एक कामकाजी पत्नी के वे हज़ार काम निपटाए जो उसे करने पड़ते हैं। बच्ची को एक किस किया, रसोइया को दोबारा उसे देखने की ताकीद की और तीन बार हॉर्न बजा चुकी कैब की तरफ भागी।

​"अगर किसी IT वाले बंदे से शादी की होती, तो कम से कम हमारे ऑफिस एक ही दिशा में होते। वह अपनी कार में ही मुझे ले जाते। खैर, फिलहाल उस ख्याल को छोड़ ही देते हैं!" मैंने मन ही मन सोचा।

​जल्द ही, मेरे सहकर्मी "गॉसिप" नामक उस ऑफिस की रस्म में लग गए। मैंने हेडसेट लगाया और कांच के दरवाजे से बाहर देखने लगी। अरिजीत सिंह और अलका याग्निक का गाना "अगर तुम साथ हो" मेरे कानों में गूँजने लगा और मुझे दिलासा देने लगा। मैं धीरे-धीरे अपनी तन्हाई में डूब गई।

​"शुरुआत में सब कुछ कितना उत्साहजनक था—कॉलेज, दोस्त, पहली डेटिंग, प्यार, नौकरी, शादी... सब कुछ। अब, मैं खुद से ही सवाल करती हूँ, 'क्या यही वह जिंदगी है जो मैं चाहती थी?' कभी-कभी यह सब बेमानी सा लगता है। नापसंद काम करके, उस पैसे के लिए मेहनत कर रही हूँ जिसे एन्जॉय करने का वक्त ही नहीं है। शायद मैं एक बहुत ही साधारण जीवन जी रही हूँ? लेकिन मैं अपनी बेटी के लिए एक अच्छे जीवन की नींव रख रही हूँ, उसी के लिए पैसे बचा रही हूँ। उसके लिए हज़ार सपने देख रही हूँ और उसे इतनी आर्थिक आज़ादी देना चाहती हूँ कि वह उन्हें हासिल कर सके। अगली पीढ़ी को वह भी यही देगी। अब मैं मान चुकी हूँ कि यही जिंदगी है; इसके अलावा आज़ादी का और कोई रास्ता नहीं है?"

​"फिर भी, वो छोटे-छोटे लम्हे थे जिन्होंने खुशियाँ दीं। शादी का पहला साल, उनका मुझे बाहर ले जाना, काम से लौटते वक्त एक गुलाब लेकर आना, और जब मैं उनके लिए मटन बिरयानी बनाती थी तो उनका वह प्यार से कहना—'आई लव यू जानू!'... सब कुछ यादों में तैर रहा है। अब सब कुछ मेरी बच्ची के इर्द-गिर्द सिमट गया है। जब वह साथ होती है, तभी मैं मुस्कुराती हूँ। अब हमें एक-दूसरे के लिए वक्त ही नहीं मिलता। बेंगलुरु के ट्रैफिक में घर पहुँचने में ही सारा समय निकल जाता है। वह आते हैं, थोड़ी देर टीवी देखते हैं, रसोइया का बनाया खाना खाते हैं, बच्ची के साथ खेलते हैं और घर के कामों में थोड़ी मदद कर देते हैं।"

​"सिर्फ उन्हें दोष नहीं दे सकती; नए प्रोजेक्ट्स की वजह से वह दिमागी तौर पर थक जाते हैं। शनिवार को भी काम करना पड़ता है। मेरी अब यही सलाह है—'शनिवार को काम करने वाले से कभी शादी मत करना!' जिंदगी कभी रंगीन नहीं होगी; वह उनकी यूनिफॉर्म की तरह ग्रे ही रहेगी। (हाँ, उन्हें काम पर यूनिफॉर्म भी पहननी पड़ती है!)"

​"उम्मीद है कि भविष्य बदलेगा। मुझे महसूस होता है कि अब हमारे रिश्ते के बीच एक फासला आ गया है। हमारी अनदेखी की वजह से ही रिश्ता ठंडा पड़ गया है। कॉलेज के दिनों से पिछले पांच सालों में जिंदगी कितनी बदल गई है, यह सोचकर हैरानी होती है। पहले हम हमेशा मैसेज के जरिए अपनी रोजमर्रा की जिंदगी साझा करते थे। 'Good morning Darling' से लेकर 'Honey.. Say something na.. I can't sleep!' तक, हम हमेशा एक-दूसरे का सहारा थे। हमने एक-दूसरे को खास और जरूरी महसूस कराया। वह मेरे लिए कविताएं लिखते थे और मैं शर्मा जाती थी।"

​"लेकिन अब सिर्फ चंद संक्षिप्त शब्द रह गए हैं—'मुझे देर हो जाएगी' या 'कार की चाबियाँ कहाँ हैं?' जैसे जरूरी संदेश ही बचे हैं। मुझे पता है कि इसकी शुरुआत मुझे ही करनी होगी। मुझे विश्वास है कि अगर मैं कोशिश करूँगी, तो वह भी दिलचस्पी दिखाएंगे। उन्हें यह महसूस कराना मेरा फर्ज है कि वह मेरे लिए कितने जरूरी हैं।"

​"आज रात, मैं उनके लिए बिरयानी बनाऊँगी। देखते हैं, क्या वह अब भी 'आई लव यू जानू!' कहते हैं या नहीं।"

​मेरी कैब ऑफिस पहुँच गई थी; नीचे उतरते ही मेरा दिन शुरू हो गया।

Mess and Us

 After my recent interaction with one of my mentors, who wanted me to read the book Thinking, Fast and Slow, I’ve realised I’m basically a high-functioning Ghajini. For years I thought I was a rational, corporate-standard human being. Turns out I’m just a vetti boy in a Raymond suit, trying to pass off as an intellectual.

Auto-Pilot: 

Auto-Pilot runs 95% of my life. He’s fast, restless, and reckless — the kind of guy who thrives in chaos. He is the cause and also the fixer of the problem. He is that jugaadu banda who will get you anything to get by. Not the most efficient, but chal jaata hai types.

He’s the reason I can dodge cows and bikes in city traffic like  ninja, but also the reason I walk into a room, stare at the wall, and forget if I came for my phone or a glass of water. He quit smoking one day and, almost by accident, handed me back my old passion — writing. Suddenly, chaos had a soundtrack again.

Logic:

Logic is supposed to be the IAS officer, the CEO, the one who could have been anything, only if he wished. But he’s unbelievably lazy. He only wakes up when it's incredibly urgent. Maybe for tax calculations, investments, or when Amma asks why I haven’t “settled down” to convince her with a justifiable excuse. But, most of the time, he just peeks out, sees Auto-Pilot burning the candles, mutters “Chalo, jab zaroori padega, tab dekha jaayega,” and goes back to sleep.

The Drama of Losing

Finding my old diary with my ex’s photo tucked inside is pure nostalgia. I flip two pages, smile, relive hours on those missed moments, and then move on. But losing that diary? That’s heartbreak. That’s me searching for that diary through every rack of my cupboards and flipping the house upside down, sprinting like Dhanush in Raanjhanaa, lungs bursting, chasing Sonam Kapoor as the train pulls away.

We don’t actually care about winning; we just hate losing with a passion. The joy of rediscovery is fleeting, but the pain of loss sticks like Fevicol.

Memory, the Exaggerated Me

There’s the “Me” who lives the day, and then there’s the exaggerated “Me” who tells the story later. The first Me experiences life in real time — the food, the laughter, the travel. But the exaggerated Me is a director, a scriptwriter, a magician who edits the reel.

I spent six blissful days in Georgia — snow-clad mountains, countryside, beaches, blondes, wine, weather, perfect 10/10. Yet the last hour at Tbilisi airport was chaos. And when the exaggerated Me narrates the trip, he doesn’t talk about the mountains or the wine. He waves his arms, raises his voice, and says, “Avoid Tbilisi during Ramadan or Bakrid holidays, man, the airport is a nightmare.” One bad ending erases six good days. That’s how memory exaggerates, dramatizes, and rewrites the script.

The Illusion of Control

I look at EMI dates, gold loan reminders, and random curveballs of targets at work I know are out of reach, but yet convince myself I’m the Captain of the ship. “Koi nai mamu, sab control me hai,” or “Paathukkalam.” In reality, I’m just a guy on a raft in a monsoon flood. Logic is asleep, Auto-Pilot is rowing with a spoon, while EMI drags on, gold loan piles up, and targets are met with miserable numbers.

The Bottom Line

We aren’t captains. We’re passengers with loud imaginations. We feel the pain of losing more than the joy of finding. We let one bad hour erase six good days. We’re not rational — we’re biological glitches wrapped in Raymond suits.

But here’s the twist: quitting smoking gave me back my pen. Writing became my oar. Even if the diary is gone, the stories it carried are alive in me. So next time you see me floating toward the waterfall, just know Auto-Pilot is in charge, Logic has checked out, and the exaggerated Me will be waiting at the bottom — with a story in hand, not a photo in a pocket. 

Till then, Cheers and Adios.

Master of None

Not every child is born a retard. Some grow into one with age. This is the story of a man who wore masks all his life — the mask of discipline, the mask of respectability, the mask of intellect — but underneath was only insecurity, bitterness, and neglect.

He began not with courage but with manipulation. At 26, he preyed on the infatuation of a 19‑year‑old girl from a higher caste, twisting her youthful admiration into what he called “love.” He eloped with her, not out of conviction but out of insecurity and the desire to control. What should have been a partnership quickly turned toxic. To protect his own secrets — affairs during transfers and scattered investments — he accused her of cheating, silencing her with abuse. Her sacrifice defined the marriage, while his lack of awareness defined him.

As a father, he was absent. Bitter by nature, he could not stand the sight of others’ success or joy. At work, he stayed late to flirt with colleagues and forced subordinates to redo tasks exactly his way, even when theirs was better. He bad‑mouthed his bosses behind their backs, only to be transferred again and again. His career was steady but uninspired, marked not by leadership but by resentment, petty politics, and shallow validation.

Financially, he was no provider. Scattered plots, no records, no foresight. The only true stability came from his wife, who insisted on one home to anchor the family. That house became the mansion he clings to today — a monument to her strength, not his.

His children succeeded not because of him but in spite of him. Through sheer grit, they entered prestigious institutions of national importance, only to be pushed into a looming loop of EMIs before their first paycheck because he refused to pay even minimal fees. He called it discipline. In truth, it was abdication dressed up as wisdom.

By retirement, he was left with papers, property, and emptiness. He does not smoke, drink, travel, or enjoy life. His restraint is not virtue but absence. And only after retirement did he begin scribbling, not out of passion but out of boredom and the need to look intellectual. His writing was not wisdom but the last mask of insecurity.

The true legacy of such a man is not property or poems. It is the endurance of the wife and the resilience of the children. They rewrote the story he tried to control, proving that dignity and success can emerge even from neglect.

This is the cautionary tale of a man who lived behind masks, manipulated love, resented joy, and now waits to die .. alone !

வேலை சொல்லியே கொல்றாய்ங்கப்பா!

 ஐயயே... அதை பண்ணு, இதை பண்ணு, அப்போதான் ஜெயிக்க முடியும்னு அட்வைஸ் பண்றதுக்குன்னே ஒரு கூட்டம் கிளம்பிருக்கு. ஆனா, அவங்க சொல்றதுக்கும் நம்ம நிஜ வாழ்க்கைக்கும் ஏணி வச்சா கூட எட்டாது. அப்படி அட்வைஸ் மழை பொழியுறவங்களை பார்த்து நாம கேட்க வேண்டிய நியாயமான கேள்விகள்தான் இது...

ஏப்பா... விடியகாலையில நாலு மணிக்கு எந்திரிச்சு வேலையை பார்த்தா தான் பணக்காரன் ஆகலாம்னு சொல்றியே... அந்த பால் காரன் பாவம், காலங்காலமா அதானே பண்ணிட்டு இருக்கான்? அவனை ஏன்டா இன்னும் பில்லியனர் லிஸ்ட்ல காணோம்? எங்களை பார்த்தா எப்படிடா தெரியுது உனக்கு? எது சொன்னாலும் நம்பிடுவோம்னு ஒரு நினைப்பு!

7 ஹாபிட்ஸ், 10 மிஸ்டேக்ஸ்-னு வரிசையா லிஸ்ட் போடுறீங்களே... இதெல்லாம் படிச்சு நீங்க உருப்படியா ஏதாவது பண்ணீங்களா? இல்ல எங்களை மாதிரி அப்பாவிங்களை பாத்து இப்படியே உசுப்பேத்தி உசுப்பேத்தியே உடம்ப ரணகளம் பண்ணிட்டாங்களே-னு புலம்ப வைக்கிறதுதான் உங்க வேலையா?

எந்நேரமும் அந்த நண்பன் பட வைரஸ் மாதிரி முறைச்சுக்கிட்டே, லைஃப் இஸ் எ ரேஸ்... நீ ஓடலைன்னா மத்தவன் உன்னை மிதிச்சிட்டுப் போயிருவான்னு டயலாக் பேசிட்டு ஓடிக்கிட்டே இருந்தா எப்படியாம்? பக்கத்துல டீ கடையில பென்ச்ல உக்காந்து நிம்மதியா வடை சாப்பிடுற சுகம் தெரியுமா உனக்கு?

ஒரு நாள் ஃபுல்லா வெட்டியா இரு பாப்போம்... முடியாது! ஏன்னா ஓடியே பழகிட்டோம். எதுக்குன்னே தெரியாம ஒரு ஓட்டம்! ஆனா உண்மையச் சொல்லணும்னா, வெட்டியா இருக்கறது எவ்வளவு பெரிய கலை தெரியுமா! பேசாம விட்டத்தைப் பார்த்து மல்லாக்க படுத்துக் கிடக்குறதுல இருக்குற அந்த சுகம் வேற எதுலயும் வராது. முடிஞ்சா சுமார் மூஞ்சி குமாரு மாதிரி குமுதா பின்னாடியே சுத்திப் பாரு... இல்லன்னா சொந்த ஊரைத் தாண்டி உலகம் எப்படி இருக்கும்னு தெரியுமா உனக்கு? ஒரு பத்து ஊரு சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு இருக்கியா? அப்போ தெரியும் நிம்மதினா என்னன்னு! இந்த லெவலுக்கு வர்றதுக்கு எல்லாம் ஒரு தனி தில்லு வேணும் தம்பி!

நீ என்ன வேணா படி, என்ன வேணா கோர்ஸ் போ... ஆனா கடைசியில குமுதா ஹேப்பி அண்ணாச்சி-னு ஒரு வார்த்தை சொல்லும்போது வர்ற அந்த திருப்தி இருக்கே... அது எந்த பிசினஸ் மேகசின்லயும் வராது. போ... போய் புள்ள குட்டிகளோட ஜாலியா இரு!

நீ பிடுங்குறது பூராவுமே தேவை இல்லாத ஆணிதான்!

வாழ்க்கைங்கிறது மத்தவங்க போடுற ரூல்ஸ்ல ஓடுறது கிடையாது. ஓடி ஓடி களைச்சுப் போறதை விட, நமக்கு பிடிச்ச மாதிரி நிம்மதியா இருக்குறதுதான் பெரிய சக்சஸ். கோடி ரூபா சம்பாதிச்சாலும் கிடைக்காத நிம்மதி, ஒரு சின்ன டீ பிரேக்லயும், குடும்பத்தோட அரட்டை அடிக்கிறதுலயும் கிடைச்சிடும். அதனால, இந்த உலக மகா அட்வைஸ்களை ஓரமா தள்ளி வச்சுட்டு, மனசுக்கு பிடிச்ச மாதிரி வாழுங்க. அதுவே போதும்!

ஆண்டவன் படைச்சான் கையில கொடுத்தான் அனுபவி ராஜான்னு அனுப்பி வச்சான்... போய் அனுபவிங்கடா ராஸ்கல்களா! மனுஷனை டென்ஷன் ஆக்கிக்கிட்டு!

எண்ணம்போல் வாழ்க்கை

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வயநாட்டின் பனிமூட்டத்திற்கும் தேயிலை வாசனைகளுக்கும் நடுவே, எனது இலக்கு மிக எளிதாக இருந்தது: சிவப்பு சிலந்திப் பூச்சி தாக்குதலைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு தெளிப்பான் எண்ணெயை அங்கிருக்கும் தோட்டங்களில் அறிமுகப்படுத்துவது. அது அறிவியல் ரீதியான பணி, பெரிய ஆய்வு நிறுவனங்களின் அங்கீகாரம் பெற்றது. ஆனால், அந்த அனுபவம் எனக்கு அறிவியலைத் தாண்டி ஆழமான ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுத்தது. அறிவியல் எனக்குக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டது என்றால், நான் பேசிய மொழி மக்களின் இதயங்களைத் திறந்துவிட்டது.

களப்பணி

 பெரிய நிறுவனங்களின் ஒப்புதல் இருந்ததால், எஸ்டேட் மேலாளர்கள் எனது பேச்சைக் கேட்கத் தயாராக இருந்தார்கள். அந்த எண்ணெய் விவசாயப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வாக அமைந்தது; அது விளைச்சல், இலைகளின் தரம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரம் என எல்லாவற்றிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. ஆனால், ஒவ்வொரு கள ஆய்வின் முடிவிலும், அந்தத் தொழில்நுட்ப அறிக்கைகளையும் தாண்டி ஒரு மானுடக் கேள்வி எஞ்சி இருந்தது: "இதை முயன்று பார்க்குமளவிற்கு அவர்கள் என் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்களா?"

நம்பிக்கையின் மொழி 

கேரளாவில், ஒரு தமிழனாக, எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது: சரளமான பேச்சை விட நாம் எடுக்கும் முயற்சிதான் மக்களுக்கு முக்கியம். ஐந்து எளிய மலையாள வார்த்தைகள் என் திசைகாட்டியாக மாறின: எந்தா (என்ன), எவிடே (எங்கே), எங்ஙனே (எப்படி), எப்போள் (எப்போது), ஏது (எது).

மோகன்லால் ரசிகனாக இருந்ததாலும், எஸ்டேட் மக்களோடு பழகியதாலும் சில அன்றாடச் சொற்கள் வசப்பட்டன: சுகமானோ (நலமா), வளரே (மிகவும்), அடிப்பொளி (அற்புதம்), வெள்ளம் (தண்ணீர்), க்ஷமிக்கணும் (மன்னிக்கவும்), குறைச்சு அறியும் (கொஞ்சம் தெரியும்), கிட்டுமோ (கிடைக்குமா).

அதன்பின் திசைகளைக் கேட்பதும், உணர்வுகளைப் பகிர்வதும் தொடர்ந்தன: "அவிடே போய் சோதிச்சால் பறயுல்லே எட்டா" (அங்கே போய் கேட்டால் சொல்லுவாருல்ல அண்ணா) என்றும், "இவிடே ஞான் கண்ட போல் சௌந்தர்யம் எவிடேயும் கண்டில்லா" (இங்கே நான் கண்டது போன்ற அழகை எங்குமே கண்டதில்லை) என்றும் பேசியது இன்னும் நெருக்கத்தை உருவாக்கியது.

இந்தச் சொற்கள் வெறும் மொழிபெயர்ப்புகள் அல்ல; அந்த நிலத்திற்கும் மக்களுக்கும் நான் காட்டிய மரியாதை. சில நேரங்களில் நான் தவறாகப் பேசினாலும், அந்த முயற்சி வாடிக்கையாளர்களை நண்பர்களாகவும், அந்நியர்களை உறவினர்களாகவும் மாற்றியது.

மாறும் காலம் 

இன்று உலகம் தொழில்நுட்பத்திலும், வேகத்திலும் வெகுதூரம் முன்னேறிவிட்டது. நம்மிடம் உடனடித் தரவுகள் உள்ளன, நவீன வசதிகள் உள்ளன. ஆனால், அன்று வயநாட்டின் விருந்தோம்பலைப் பெற்றுத்தந்த அந்த மனித நேயத்தின் இதத்திற்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை. காலங்கள் மாறினாலும், மனித உறவுகளின் அடிப்படை சாரம் மாறுவதில்லை.

உள்நோக்கிய பயணம் இன்று எனது பயணம் ஒரு புதிய நிலப்பரப்பை அடைந்திருக்கிறது—அது எனது உள்மனம். அன்று என்னைப் வழிநடத்திய அதே ஐந்து கேள்விகள் இப்போதும் எனக்குத் தேவைப்படுகின்றன:

என்ன: எனது உண்மையான இலக்கு அல்லது சேருமிடம் எது?

எப்போது: பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டிய சரியான நேரம் எது? எப்போது வேகமெடுக்க வேண்டும், எப்போது நிதானிக்க வேண்டும்?

எது: என் முன் இருக்கும் பல பாதைகளில், எனது இலக்கிற்கு என்னை அழைத்துச் செல்லும் சரியான பாதை எது?

எப்படி: சவால்களைக் கடந்து அந்த இலக்கை நான் எப்படி அடையப்போகிறேன்?

எங்கே: எனது தேடலும் உழைப்பும் எங்கே ஒரு புள்ளியில் சந்தித்து வெற்றியாக மாறப்போகிறது?

இதற்கான சில பதில்கள் மேகமூட்டமாக, சங்கடமாக இருக்கலாம். சில பதில்கள் இதமாகவும் ஆறுதலாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு பதிலும் என்னைச் செதுக்கும்.

வயநாட்டின் களப்பணிகள், உடைந்த மலையாளப் பேச்சு, மோகன்லால் வசனங்கள், மக்களுடன் ஏற்படுத்திய பிணைப்பு என எல்லாமே ஒரு தொடர்ச்சியான சங்கிலிதான். அன்று செய்த வெளிப்படையான வேலைகள் எனக்குப் பிறரை கவனிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தன. இன்று என் உள்மனப் பயணம் எனக்குப் பதில் சொல்லக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

முடிவுரை 

நேர்மையான கேள்விகளும், விடாமுயற்சியும் கொண்ட ஒரு பயணமே வாழ்வின் வளர்ச்சிக்கு வித்திடுகிறது. இந்த ஐந்து எளிய சொற்களைக் கொண்டு ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஆழமாக ஆராய முடியும். கடினமான பதில்களைப் பாடங்களாகவும், தெளிவான பதில்களைத் தூண்களாகவும் கொள்வது அவசியம். அன்று புற உலகில் கதவுகளைத் திறந்த அதே எளிமை, ஒருநாள் ஒருவனின் உள்மனக் கதவுகளையும் திறக்கப் பயன்படும்.

இதுவே ஒரு மனிதனுக்கான திசைகாட்டி. இதுவே வாழ்வின் பிரகடனம்.