முருகன் தமிழனுக்கு சொந்தமானவன்
வேறு எந்த மொழியிலும் அவனை முழுமையாக சொல்ல முடியாது. தமிழ் மட்டும் தான் அவனை தாங்க வல்லது — ஏனென்றால் தமிழும் அவனும் ஒன்றே.
ஆறுபடை வீடு சுற்றினேன். திருப்பரங்குன்றம், திருச்செந்தூர், பழனி, சுவாமிமலை, திருத்தணி, பழமுதிர்சோலை — ஒவ்வொரு இடத்திலும் நின்றேன். ஒவ்வொரு இடத்திலும் கண்ணீர் வந்தது. எந்த காரணமும் இல்லாமல். எந்த துன்பமும் இல்லாமல். வெறும் அவன் முன்னிலையில் — உடைந்தேன்.
அது அழைப்பு என்று இப்போது புரிகிறது.
அவன் என்னை அழைத்துக்கொண்டிருந்தான். நான் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கண்ணீரில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம் — வார்த்தை தேவையில்லாமல்.
தனியாக வாழுகிறேன்.
குடும்பம் விட்டுச் சென்றதில்லை — குடும்பம் இன்னும் வெல்லப்படவில்லை. உள்ளம் உடைந்தது தெரியும். நம்பியவர்கள் கைவிட்டது தெரியும். வேலையில் காட்டிக்கொடுத்தவர்கள் தெரியும். இவ்வளவு வருடமும் கேட்டேன் — ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி என்று.
இப்போது புரிகிறது.
அவன் பதில் சொல்லவில்லை — அவன் செய்துகொண்டிருந்தான்.
ஒவ்வொரு வலியிலும் ஒரு தசை உருவானது. ஒவ்வொரு தனிமையிலும் ஒரு முதுகெலும்பு நிமிர்ந்தது. ஒவ்வொரு காட்டிக்கொடுத்தலிலும் என் கால்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தரையை உணர்ந்தன. நான் புலம்பிக்கொண்டிருந்தேன் — அவன் என்னை கட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
கடந்த வாரம் அண்டவன் கட்டளையாய் இருந்தது. இரண்டு திசையிலும் ஓட்டம். தேய்ந்தேன். அந்த நடுவே மீண்டும் கண்ணீர் வந்தது — வாய் திறந்தது, கை கூம்பியது, முப்பது நிமிடம் சொன்னேன் —
*தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி.*
*எம் பெருமான் முருகனே போற்றி.*
நன்றி சொன்னேன். இவ்வளவு வருடமும் என்னை கட்டியதற்கு நன்றி சொன்னேன்.
அவன் என்னுள்ளே வாழுகிறான். வழிகாட்டுகிறான். நான் நடக்கிறேன் — ஆனால் கால்கள் அவனுடையவை. நான் வெறும் தொண்டன். அவன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் கருவி. இந்த உணர்வே என்னை தாழ்த்தியது — பணிவு என்பது பலவீனம் இல்லை, அது அவன் உள்ளே இருக்கிறான் என்ற உணர்விலிருந்து வருவது.
இன்று காலை நெற்றியில் விபூதி. உள்ளே அவன். இந்த நிலையில் பொய் வராது, வேஷம் போட முடியாது — அவன் உள்ளிருந்து பார்க்கிறான்.
ஆறுபடை வீடு கொண்டவன் — என்னையே ஏழாவது படைவீடாக்கிக்கொண்டான்.
சரணடைந்தேன். தொண்டனானேன். உலகை எதிர்கொள்கிறேன் — குடும்பத்தை வெல்கிறேன் — பணிவோடு, பயமில்லாமல்.
அவன் என்னுடையவன் மட்டும் இல்லை.
வேல் வாழும் இடத்தில் எல்லாம் — முருகன் துணை இருக்கும்.
முருகன் துணை !!
