- இலங்கை எரிந்துகொண்டிருந்தது.
துறைமுக நகரமான திருகோணமலை, வெறும் துறைமுகமாக மட்டும் அப்போது நீடிக்கவில்லை. அது ஒரு கைப்பற்றப்பட வேண்டிய பரிசாக மாறியிருந்தது. யார் அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார்களோ, அவர்களே கடலையும் ஆள்வார்கள்.
தமிழர்களுக்கு அது தாயகம். இராணுவத்திற்கோ அது எல்லையை விரிவாக்கும் நிலப்பரப்பு. குடியேறிய சிங்களவர்களுக்கோ அது ஆக்கிரமிப்பதற்கான மண். ஐம்பதாயிரம் தமிழர்கள் யாழ்ப்பாணத்தை நோக்கி—தமிழ்க் குடிகளின் நிலத்தை நோக்கி, தமக்கான பாதுகாப்பை நோக்கி, தம் பலத்தை நோக்கி வடக்கே விரட்டப்பட்டனர்.
திருகோணமலை வெறிச்சோடியது.
ஒரு சிறுவனால் மட்டும் தப்பித்து ஓட முடியவில்லை. இராணுவம் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டது. அவனது குடும்பம் அவனை விட்டுவிட்டுச் சென்றது. அவர்கள் அவனை வெறுத்ததால் அல்ல, தப்பிப்பிழைக்க வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் அப்படிச் செய்ய வைத்தது. மூன்றே வினாடிகள். அவ்வளவுதான். அந்த மூன்று வினாடிகளில், அவனுக்கு முன்னால் தங்களை வாழ வைத்துக் கொள்வதையே அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.
அந்தத் தெரிவு, யாழ்ப்பாணம் வரை அவர்களைத் துரத்தியது. அந்தத் தெரிவு, கடலுக்குள் அவனையும் துரத்தியது.
அவன் கதவுகளைத் தட்டினான். ஆனால், தமிழர்களின் கதவுகள் அவனுக்காகத் திறக்கப்படவில்லை. ஏன்? ஏனென்றால் அவன் ஒரு ஆபத்து. இராணுவத்தின் கைகள் பட்ட பிள்ளை. அவனது கதையோ உண்மை என்று நிரூபிக்க முடியாத ஒன்று. அரிசி மணிகள் ஒவ்வொன்றாக எண்ணிச் சமைக்கப்படும் ஒரு சூழலில், அது மற்றுமொரு கூடுதல் வாய். கதவுகள் மென்மையாகச் சாத்தப்பட்டன. அந்த மென்மை, கோபத்தை விடவும் கொடூரமானதாக இருந்தது.
பசி மட்டுமே அவனது ஒரே துணையானது.
செவ்வாய்க்கிழமை அன்று, அவன் கடலுக்குள் நடந்து சென்றான். முத்துக்களைத் தேடி அல்ல; சுதந்திரத்தைத் தேடியும் அல்ல. மரணத்தைத் தேடி. ஏனென்றால், உனது சொந்தக் குடும்பமே உன்னைக் கைவிட்டு, உனது சொந்த மக்கள் தங்கள் கதவுகளை அடைக்கும்போது, மரணம் மட்டும்தான் மிக நேர்மையான முடிவாகத் தோன்றும்.
அலைகள் அவனை இழுத்துச் சென்றன. கரைக்கு அல்ல, இன்னும் தூரத்திற்கு. நிலத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், பாதுகாப்பிலிருந்து வெகு தொலைவில், ஆழத்திற்குள். அவனுக்கென்று கடல் வேறொரு திசையை வைத்திருந்தது; அது மரணமல்ல.
ஒரு நிழல் அசைந்தது. ஒரு சுறா. அவனைக் கொல்வதற்காக அல்ல, அவனைத் துரத்துவதற்காக.
மரணம் தந்த பயம், அவனை முன்னோக்கித் தள்ளும் விசையாக மாறியது. அவன் தன் வாழ்நாளில் எப்போதும் நீந்தாத வேகத்தில் நீந்தினான். அவனால் எப்படி நீந்த முடிந்தது? ஏனென்றால் திருகோணமலை ஒரு கடலோர நகரம். தமிழ்ச் சிறுவர்கள் அதன் தண்ணீரிலேயே வளர்ந்தவர்கள். அவனது துயரம் எதை அழிக்க முயன்றதோ, அதை அவனது உடல் நினைவில் வைத்திருந்தது. அவனது உதடுகள் அறியாமல் முணுமுணுத்தன: "முருகன் துணை."
அவனது விரல்கள் பவளப்பாறைகளைக் கிழித்தன. பாறையின் இறுக்கமான பிடியிலிருந்து ஒரு சிப்பியை அவன் பலவந்தமாகப் பிரித்தெடுத்தான். அதற்குள், ஒரு முத்து—குளிர்ந்த, பிரகாசமான, எதிர்பாராத ஒரு முத்து. மீண்டும் கரைக்குத் திரும்புவதற்கும், இன்னும் ஒரு நாள் உயிர்வாழ்வதற்கும் அதுவே போதுமான காரணமாக இருந்தது.
அடுத்த நாள் அவன் மீண்டும் ஆழத்தில் குதித்தான். மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கினான். இராணுவத்தின் கைகளால் தீண்ட முடியாத அந்தப் பொக்கிஷங்களை, அலைகளுக்குக் கீழே அவன் மெல்லக் கண்டடைந்தான். தப்பிப்பிழைக்க அவன் அவற்றைப் பயன்படுத்தினான். இராணுவ வீரர்களுக்குக் கையூட்டுக் கொடுக்கவும், சில நாட்களுக்கான சுதந்திரத்தை விலைக்கு வாங்கவும் அவை உதவின.
பின்னர் ஒரு நாள், கடற்கரையில் மற்றொரு சிறுவனை அவன் கண்டான். மெலிந்த, பசியோடு இருந்த அந்தச் சிறுவன் கடலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தமிழ்ச்செல்வன் அவனிடம் ஒரு முத்தைக் காட்டிச் சொன்னான்:
“நிலம் உனக்குக் கொடுக்க மறுத்ததை, கடல் உனக்குக் கொடுக்கும். மூழ்கு.”
அந்தச் சிறுவன் கடலில் குதித்தான். இரண்டு முறை தோற்றான். மூன்றாவது முயற்சியில், ஒரு சிப்பியைக் கையில் ஏந்தியபடி அவன் மேலே வந்தான். அவனது முகம் பிரகாசித்தது. அந்த முகம்—அதுதான் உண்மையான முத்து.
மேலும் பல சிறுவர்கள் வந்தார்கள். அநாதையாக்கப்பட்டவர்கள், மீனவர்களின் பிள்ளைகள், போர் தடம் மாற்றிவிட்ட அநாதரவான குழந்தைகள். தமிழ்ச்செல்வன் அவர்களுக்குத் தண்ணீரைக் கற்றுக்கொடுத்தான். மேலே நடக்கும் போரின் பேரிரச்சல் கேட்காத அளவுக்கு, எப்படி ஆழத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அவன் அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தான்.
முத்துக்கள் வர்த்தகமாக மாறின. அந்த வர்த்தகம் ஒரு பெயராக உருவெடுத்தது. திருகோணமலை—வெறும் கடற்படைத் தளமாகவோ, போர்க்களமாகவோ மட்டும் இருக்கவில்லை; அது 'புகலிட ரத்தினங்களின் துறைமுகமாக' மாறியது, அங்கேயே தங்கிவிட்ட அந்தச் சிறுவனுக்காக.
அவன் அங்கிருந்து ஒருபோதும் நகரவில்லை. அவன் ஏன் நகர வேண்டும்? நிலம் அவனைக் கைவிட்டது, கடலோ அவனைத் தத்தெடுத்துக்கொண்டது. அந்தச் செவ்வாய்க்கிழமை குறித்தோ, தண்ணீருக்குள் நடந்து சென்றது குறித்தோ, சிந்தனைக்கும் முன்பே உதடுகளில் வந்த அந்தப் பிரார்த்தனை குறித்தோ அவன் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அவனுக்கு அதன் தேவையும் இருக்கவில்லை. முத்துக்களே அந்த கதையைச் சொல்லின.
வரலாறு அவனைப் போரின் பலியாடாக மாற்றுவதற்கான எல்லா காரணங்களையும் வைத்திருந்தது. ஆனால் அவன் அதை மறுத்தான். கைவிடப்பட்ட நிலை அவனை முடித்துவிடவில்லை; அது அவனை ஒரு முத்துக்குளிப்பவனாக மாற்றியது. மற்றவர்கள் செல்ல அஞ்சும் ஆழத்திற்கு முத்துக்குளிப்பவர்கள் செல்வார்கள்.
அதுவே போதுமானது. துயரம் உன்னை ஒரு தலைவனாக மாற்றுவதற்கு அது போதுமானது. இருண்ட நீரின் அடியில் பவளப்பாறைகள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிவதற்குக் கடினமான உழைப்பு போதுமானது.
ஆண்டுகள் உருண்டோடின. அவர்கள் கண்டெடுத்த முத்துக்கள், வெறும் திருகோணமலையின் கடற்கரையோடு நின்றுவிடவில்லை. கொழும்பு, சென்னை, லண்டன், ஆண்ட்வெர்ப் என உலகெங்கும் உள்ள சந்தைகளுக்கு அவை பயணப்பட்டன. தப்பிப்பிழைப்பதற்காகத் தொடங்கிய அந்த முயற்சி, மெல்ல மெல்ல ஒரு மாபெரும் வர்த்தக சாம்ராஜ்யமாக உருவெடுத்தது. போர் நிலத்தில் எல்லாவற்றையும் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, இந்தச் சிறுவர்கள் அலைகளுக்கு அடியில் தமக்கான ஒரு புதிய உலகைக் கட்டியெழுப்பினார்கள்.
உலக வரைபடத்தில் திருகோணமலை வெறும் கடற்படைத் தளமாகவோ, போர்க்களமாகவோ மட்டும் சுருங்கவில்லை; அது 'புகலிட ரத்தினங்களின் துறைமுகமாக' உலகிற்குத் தெரிந்தது
முருகன் துணை.
No comments:
Post a Comment