யாரென்று தெரிகிறதா ?

முகமூடிகளைப் பார்த்திருபீர்கள். ஆனால், அதே முகமூடியை நூற்றுக்கணக்கானோர் மீண்டும் மீண்டும் அணிவதை எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது ஒரு கட்டத்தில் நடிப்பாக இல்லாமல், பண்பாடாகவே மாறிப்போயிருக்கிறது—பொய்களின், துரோகத்தின் பண்பாடு. முகமூடி முகத்திலேயே ஒட்டிக்கொண்டு, அதன் கீழே முகம் ஒன்று இருப்பதே யாருக்கும் நினைவில்லாத அளவுக்குப் பழக்கமாகிவிட்டது.

நிறுவனங்கள் கலாச்சாரத்தைப் பற்றியும் மதிப்புகளைப் பற்றியும் பேச ரொம்ப விரும்புபவை. வலைத்தளத்தில் போடுவார்கள், பணியமர்த்தும் கையேட்டில் சேர்ப்பார்கள், ஒரு நாளும் அந்த உண்மையை வாழ்ந்து பார்த்திராத தலைவர்களின் மேடைகளில் அதை முழங்கச் செய்வார்கள். ஆனால், அந்த அறைக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு உண்மையை யாராவது தைரியமாகப் பேசிவிட்டால், அரை மணி நேரத்திற்குள் அவர்களை வெளியேற்றும் போது, அங்கே எந்தக் கலாச்சாரம் இருக்கப் போகிறது?

எழுதப்படாத உண்மையான விதி இதுதான்: அடிபணிந்து போ, அல்லது வெளியேறு. வெளியேறத் தயாராகத்தான் இருக்கிறோம். ஆனால், தன்னை ஒரு மதச்சார்பற்ற நாடாகவும், தன் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மூலமாகவே பேச்சுரிமைக்கு உத்திரவாதம் அளிப்பதாகவும் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு தேசத்தில், மக்களை மௌனமாக்க இன்றும் வழிகள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன. சட்டத்தின் மூலமாக அல்ல; "அலுவலகச் சொத்து" என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு லேப்டாப் பையாலும், முழுமையாக ஒரு வாக்கியத்தைக் கூட பேசி முடிப்பதற்குள் அடைக்கப்படும் கதவினாலும் அது சாதிக்கப்படுகிறது.

உங்கள் முன் இரண்டு ஆவணங்களை வைக்கிறார்கள். ஒன்று பணிநீக்கம், இல்லையெனில் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் ராஜினாமா. இது என்ன மாதிரியான தேர்வு? கழுத்தை நெரித்துச் சாகடிப்பது போலத்தான் இது—கயிற்றை நீங்களே கையில் எடுத்துக்கொண்டு தூக்கிட்டுக்கொள்ளச் சொல்வது போல்!

ஆனால், உதாரணம் காட்டுவதற்காக அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தது தவறான நபரை. அமைதியாகத் தோற்றுப் போய், எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் யாருக்கும் தெரியாமல் நீக்கப்படக்கூடிய எளிய மனிதர் அல்ல அவர்—நிறுவனத்தின் தொடர் தோல்விச் சாதனையைத் தகர்த்து, வெற்றி எப்படி இருக்கும் என்று எல்லோரையும் வியக்கவைத்த சாதனையாளர். லேப்டாப்பைப் பறிப்பதன் மூலமாக அந்த வரலாற்றை உங்களால் மௌனமாக்கிவிட முடியாது. அந்த முகமூடி இதிலும் பொய் சொல்லிவிட்டது என்பதைத்தான் அது மீண்டும் நிரூபிக்கிறது.

தான் பிரியாவிடை சொல்லக் கூட அனுமதிக்கப்படாத தனது குழுவிடம் அவர் சொன்ன கடைசி வார்த்தை: *idhar aise hi hota hai*. இங்கே அப்படித்தான் நடக்கும். ஐந்தே வார்த்தைகள். அந்த விதியை எழுதியவர்களே அந்த நிமிடம் நடுங்கிப்போய் விலகி நின்றனர்.

யாரென்று தெரிகிறதா? நீங்கள் யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

வருத்தத்திற்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு—தான் ஒருமுறை கொடுத்ததையே, திரும்பத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடும்.

விரைவில் உங்கள் வருத்தத்தை எதிர்பாருங்கள்.