சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வயநாட்டின் பனிமூட்டத்திற்கும் தேயிலை வாசனைகளுக்கும் நடுவே, எனது இலக்கு மிக எளிதாக இருந்தது: சிவப்பு சிலந்திப் பூச்சி தாக்குதலைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு தெளிப்பான் எண்ணெயை அங்கிருக்கும் தோட்டங்களில் அறிமுகப்படுத்துவது. அது அறிவியல் ரீதியான பணி, பெரிய ஆய்வு நிறுவனங்களின் அங்கீகாரம் பெற்றது. ஆனால், அந்த அனுபவம் எனக்கு அறிவியலைத் தாண்டி ஆழமான ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுத்தது. அறிவியல் எனக்குக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டது என்றால், நான் பேசிய மொழி மக்களின் இதயங்களைத் திறந்துவிட்டது.
களப்பணி
பெரிய நிறுவனங்களின் ஒப்புதல் இருந்ததால், எஸ்டேட் மேலாளர்கள் எனது பேச்சைக் கேட்கத் தயாராக இருந்தார்கள். அந்த எண்ணெய் விவசாயப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வாக அமைந்தது; அது விளைச்சல், இலைகளின் தரம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரம் என எல்லாவற்றிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. ஆனால், ஒவ்வொரு கள ஆய்வின் முடிவிலும், அந்தத் தொழில்நுட்ப அறிக்கைகளையும் தாண்டி ஒரு மானுடக் கேள்வி எஞ்சி இருந்தது: "இதை முயன்று பார்க்குமளவிற்கு அவர்கள் என் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்களா?"
நம்பிக்கையின் மொழி
கேரளாவில், ஒரு தமிழனாக, எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது: சரளமான பேச்சை விட நாம் எடுக்கும் முயற்சிதான் மக்களுக்கு முக்கியம். ஐந்து எளிய மலையாள வார்த்தைகள் என் திசைகாட்டியாக மாறின: எந்தா (என்ன), எவிடே (எங்கே), எங்ஙனே (எப்படி), எப்போள் (எப்போது), ஏது (எது).
மோகன்லால் ரசிகனாக இருந்ததாலும், எஸ்டேட் மக்களோடு பழகியதாலும் சில அன்றாடச் சொற்கள் வசப்பட்டன: சுகமானோ (நலமா), வளரே (மிகவும்), அடிப்பொளி (அற்புதம்), வெள்ளம் (தண்ணீர்), க்ஷமிக்கணும் (மன்னிக்கவும்), குறைச்சு அறியும் (கொஞ்சம் தெரியும்), கிட்டுமோ (கிடைக்குமா).
அதன்பின் திசைகளைக் கேட்பதும், உணர்வுகளைப் பகிர்வதும் தொடர்ந்தன: "அவிடே போய் சோதிச்சால் பறயுல்லே எட்டா" (அங்கே போய் கேட்டால் சொல்லுவாருல்ல அண்ணா) என்றும், "இவிடே ஞான் கண்ட போல் சௌந்தர்யம் எவிடேயும் கண்டில்லா" (இங்கே நான் கண்டது போன்ற அழகை எங்குமே கண்டதில்லை) என்றும் பேசியது இன்னும் நெருக்கத்தை உருவாக்கியது.
இந்தச் சொற்கள் வெறும் மொழிபெயர்ப்புகள் அல்ல; அந்த நிலத்திற்கும் மக்களுக்கும் நான் காட்டிய மரியாதை. சில நேரங்களில் நான் தவறாகப் பேசினாலும், அந்த முயற்சி வாடிக்கையாளர்களை நண்பர்களாகவும், அந்நியர்களை உறவினர்களாகவும் மாற்றியது.
மாறும் காலம்
இன்று உலகம் தொழில்நுட்பத்திலும், வேகத்திலும் வெகுதூரம் முன்னேறிவிட்டது. நம்மிடம் உடனடித் தரவுகள் உள்ளன, நவீன வசதிகள் உள்ளன. ஆனால், அன்று வயநாட்டின் விருந்தோம்பலைப் பெற்றுத்தந்த அந்த மனித நேயத்தின் இதத்திற்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை. காலங்கள் மாறினாலும், மனித உறவுகளின் அடிப்படை சாரம் மாறுவதில்லை.
உள்நோக்கிய பயணம் இன்று எனது பயணம் ஒரு புதிய நிலப்பரப்பை அடைந்திருக்கிறது—அது எனது உள்மனம். அன்று என்னைப் வழிநடத்திய அதே ஐந்து கேள்விகள் இப்போதும் எனக்குத் தேவைப்படுகின்றன:
என்ன: எனது உண்மையான இலக்கு அல்லது சேருமிடம் எது?
எப்போது: பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டிய சரியான நேரம் எது? எப்போது வேகமெடுக்க வேண்டும், எப்போது நிதானிக்க வேண்டும்?
எது: என் முன் இருக்கும் பல பாதைகளில், எனது இலக்கிற்கு என்னை அழைத்துச் செல்லும் சரியான பாதை எது?
எப்படி: சவால்களைக் கடந்து அந்த இலக்கை நான் எப்படி அடையப்போகிறேன்?
எங்கே: எனது தேடலும் உழைப்பும் எங்கே ஒரு புள்ளியில் சந்தித்து வெற்றியாக மாறப்போகிறது?
இதற்கான சில பதில்கள் மேகமூட்டமாக, சங்கடமாக இருக்கலாம். சில பதில்கள் இதமாகவும் ஆறுதலாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு பதிலும் என்னைச் செதுக்கும்.
வயநாட்டின் களப்பணிகள், உடைந்த மலையாளப் பேச்சு, மோகன்லால் வசனங்கள், மக்களுடன் ஏற்படுத்திய பிணைப்பு என எல்லாமே ஒரு தொடர்ச்சியான சங்கிலிதான். அன்று செய்த வெளிப்படையான வேலைகள் எனக்குப் பிறரை கவனிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தன. இன்று என் உள்மனப் பயணம் எனக்குப் பதில் சொல்லக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
முடிவுரை
நேர்மையான கேள்விகளும், விடாமுயற்சியும் கொண்ட ஒரு பயணமே வாழ்வின் வளர்ச்சிக்கு வித்திடுகிறது. இந்த ஐந்து எளிய சொற்களைக் கொண்டு ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஆழமாக ஆராய முடியும். கடினமான பதில்களைப் பாடங்களாகவும், தெளிவான பதில்களைத் தூண்களாகவும் கொள்வது அவசியம். அன்று புற உலகில் கதவுகளைத் திறந்த அதே எளிமை, ஒருநாள் ஒருவனின் உள்மனக் கதவுகளையும் திறக்கப் பயன்படும்.
இதுவே ஒரு மனிதனுக்கான திசைகாட்டி. இதுவே வாழ்வின் பிரகடனம்.
No comments:
Post a Comment